در ورزش کوهنوردی حقیقت مرگ همیشه وجود دارد ، یا می بری یا می بازی ، وقتی این

حقیقت را قبول کنی تازه زندگی را شروع کرده ای که این خود درسی است

کوهستان محل استفاده از تجربه است ، اینجا جایی است که خودت را بشناسی و علیه

 عیبهایت قدم برداری

کوهنوردی ورزشی برای جهت دادن ، معنا دادن ، شکل دادن ، و آماده شدن برای نوعی

 زیستن متکی به اراده و ایمان است

در یک صعود سخت به یاد می آوریم که چه هستیم و چه می توانیم باشیم و تا چه حد آماده

دفاع از اعتقاداتمان هستیم

تمایل به تنهایی گاهی یک نیاز  نیرومند و اساسی انسانی است که تنها در کوهستان

می توان آن را تامین کرد

کیفیت کوهنوردی به مراتب با ارزش تر از کمیت صعود است در نظر داشته باشید ورزش

کوهنوردی تنها ورزشی است که جایگاه قهرمانی ندارد

هر چند کوهنوردان بر سکوی افتخار نمی ایستند و در میادین ورزشی برایشان فریاد نمی کشند ، اما

رشته های محبت قلبهای آنان را به یکدیگر پیوند می دهد که باعث می شود دوباره صعود نمایند

بی اعتنایی به خطرات کوهستان یک نوع جان باختن برای هیچ است " ترس یکی از عوامل

بروز خطر برای کوهنورد است" اگر ترس را حس كني در وجودت رخنه مي كند

رسیدن به قله های بلند و گذشتن از گردنه های خطرناک به خودی خود امتیازی محسوب

نمی شود بلکه اصل شناختن ورزش ، کوهنوردی و هدف های (تقویت قدرت درونی) آن است